Ten wydany w 1978 roku poemat stał się inspiracją dla przerażającej, dystopijnej wizji Margaret Atwood oraz jej serialowej ekranizacji „Opowieść podręcznej”. Jeszcze nigdy w historii ludzkości tak jasno nie rozumiałyśmy/rozumieliśmy, że ciało każdej kobiety należy do niej samej i nie powinno podlegać presji uprzedmiotowienia, aby stawać się biernym instrumentem w rękach jakiejkolwiek władzy. Jasno widzimy, że polityka opiera się na zawładnięciu, przywłaszczeniu sobie ciała każdej kobiety/osoby, a zarazem wszystkich czyniąc je częścią – instrumentem społeczeństwa, którego siła oparta jest na inżynierii strachu.

„Nienawidzę tego kraju. On pochłonął mnie i moje wnętrzności…. a ja pożarłam je. Nienawidzę tego. Tak, nienawidzę tego. Nienawidzę tego. Żadna kobieta nie może tak żyć, żyć z takim wnętrzem. Im więcej o tym myślę, mam ochotę wypluć samą siebie. Wyrzygać samą siebie. Czuję wymioty.

Kobieta nie jest jak kraj, który eksploatuje swoje ruiny, swoje groby… który sprzedaje parcele za narodową walutę, żyjąc z tego. Nie chcę być krajem. Nie jestem krajem. Nie chcę być takim krajem! On jest jak nekrofil, dziwka, sodomita, prostytutka. Jak morderca. Chcę być życiem, chcę żyć. Chciałabym żyć, chciałabym móc żyć, byłabym teraz szczęśliwa, gdybym mogła żyć (…).”  |  Dimitris Dimitriadis „Umieram jako kraj”.